Momenten die raken

Eigenlijk stel ik altijd dezelfde vragen.

Dat klinkt misschien een beetje vreemd. Want hoe verschillend zijn een huwelijk en een afscheid eigenlijk? En hoe verschillend zijn de gesprekken die daaraan voorafgaan?

Toch merk ik dat ik vaak op dezelfde plek begin.

Wie ben je?Wat maakt jou tot wie je bent?Wat heeft je gevormd?Wat zijn momenten die belangrijk voor je zijn geweest?Wat raakt je echt?

Of ik nu aan tafel zit met een bruidspaar dat zich voorbereidt op hun trouwdag, of met een familie die afscheid neemt van iemand die ze lief is, de vragen blijven hetzelfde.

Maar de antwoorden nooit.

En misschien is dat precies waarom ik mijn werk zo mooi vind.

Want het gaat niet om de vraag zelf. Het gaat om wat er ontstaat als iemand even de tijd neemt om echt te vertellen. Soms komt er een lach. Soms stilte. Soms een herinnering waarvan iemand zelf verrast is dat die nog zo dichtbij zit.

En juist daar, in dat stuk, ontstaat vaak iets bijzonders.

De mens achter het verhaal.

Ik merk dat ik daar altijd nieuwsgierig naar ben. Niet naar de buitenkant, niet naar de formele versie van iemands verhaal, maar naar wat eronder zit. Naar de kleine momenten die veel zeggen. Naar de liefde achter een gebaar. Naar de betekenis achter een herinnering.

En dat maakt eigenlijk ook dat een huwelijk en een afscheid voor mij dichter bij elkaar liggen dan je op het eerste gezicht zou denken.

Beide momenten draaien om verbinding.

Om liefde.

Om wat iemand heeft betekend voor een ander.

Alleen het perspectief is anders.

Bij een afscheid kijken we terug. Naar wat er geweest is. Naar wat blijft.

Bij een huwelijk kijken we vooruit. Naar wat nog mag groeien. Naar wat er samen ontstaat.

Eind juni mag ik weer een huwelijk voltrekken. 26-6-2026.

Een bijzondere datum, en een bijzonder stel.

En terwijl ik me daarop voorbereidde, merkte ik opnieuw dat mijn manier van werken eigenlijk niet verandert.

Ik stel nog steeds dezelfde vragen.

Maar ik hoor nooit hetzelfde verhaal.

En misschien is dat wel precies de reden waarom ik dit werk blijf doen.

Omdat het steeds opnieuw raakt.

Momenten die raken.